WE-300: Schaduw

Geplaatst op by
6

“MAM!”
“MAHAAAAAAM, PAPAAAAAAAAAAAAAAAA!”

Vanuit een diepe slaap schrikken ze beiden wakker van hun dochter. Vragend kijken ze elkaar aan en zonder iets te zeggen springen ze hun bed uit, op weg naar de slaapkamer aan de andere kant van de hal. Nooit eerder werden ze zo ruw door hun dochter gewekt want hun dochter sliep altijd als een roosje. Er moest iets aan de hand zijn, dat kon niet anders. Bij het openen van de deur en aanklikken van de mooie roze prinsessenlamp was er een voorzichtige beweging onder het dekbed. Heel voorzichtig keek het kleine meiske om zich heen en kroop zo dicht mogelijk tegen haar pappa aan die bij haar op het bed ging zitten. Ook mamma kwam dichterbij zodat het kleine meiske omhelst werd door haar beide ouders.

“Wat is er aan de hand liefje?”
“Ik zag mensen op de muur”
Even kijken beide ouders elkaar aan en na een korte stilte vraagt moeder aan haar dochter hoe de mensen op de muur er uit zagen.
“Het was een grote meneer met een hoed op en een klein kindje”
Omdat vader weet welke kant zijn vrouw op wil vraagt hij door wat de mensen op de muur aan het doen waren.
“Ze keken naar mij”

Omdat moeder haar dochter gerust wil stellen streelt ze het meisje over haar hoofdje en geeft haar een liefdevolle kus op haar hoofd.

“Heb je die mensen vaker gezien liefje?” vraagt vader vol nieuwsgierigheid.
“Toen mamma aan het koken was heb ik ze ook gezien”
“Was je toen ook bang?”
“Nee, want mamma was erbij”

Ineens kan ook moeder zich het moment herinneren van een week eerder, toen ze dacht aan het kindje wat ze eerder dit jaar verloor en haar grootvader die een maand na de geboorte van haar dochter stierf.

WE-300 is een uitdaging van PLATO….

Veel liefs MiMmie

Rust in jailla….

Geplaatst op by
5

Vreemde gewaarwording is het wel, rust op een “kinderdagverbljf”….
Waar het overdag eerder lijkt op een gekkenhuis vol beweging, vol lawaai en vooral vol emoties lijkt het nu wel een bejaardentehuis….alles en iedereen lijkt in diepe rust. Behalve ikzelf dan…..druk doende op een kantoor met vervelende tl verlichting en een zoemer die een afzuigfunctie zou moeten hebben, tenminste dat denk ik voor het gemak maar even want iets anders kan ik me niet voorstellen.

Waar ik deze zoemer overdag niet kan horen omdat het geluid van scheldende en stoeiende jongeren en mijn eigen brein overduidelijk overstemt, is nu de zoemer (en de toetsen van het toetsenbord) het enige wat ik hoor. Na een drukte in dit gekkenhuis afgelopen weken (schijnbaar storm op komst ofzo?) tijdens mijn diensten sluit ik dus nu mijn week af in rust, tijdens een nachtdienst. Zwaar onder invloed van Redbull en aardbeiengebak, portofoon, pieper, sleutels en BHV tasje in de aanslag zie ik op het klokje dat mijn dienst al ruim over de helft is. Wel vraag ik me af wat mensen vroegah tijdens een nachtdienst deden toen er nog geen wordfeud was…..*voordat ik afdwaal, even peukje pauze——-> buiten natuurlijk want binnen mag niet gerookt worden*

Nu mijn nicotinegehalte weer op peil is, het klokje rustig verder tikt en ineens een heel stuk trager lijkt te gaan dan wanneer ik thuis ben, ga ik verder…..over het prachtige paleisje wat mijn lief en ik een maand geleden zijn begonnen met verbouwen. Bijna alles werd afgebroken en opnieuw opgebouwd want het was hard aan vernieuwing toe. Net als altijd kom je daar pas echt achter op het moment dat je gaat verbouwen. Hier en daar een lekkage, veel te veel kit (volgens mij hadden ze dat in overvloed in de jaren 70) en wat oude leidingen die nog net niet van ellende uit elkaar waren gevallen, met een hele grote puinhoop tot gevolg. Hoe wij als stel die weken zonder ruzie zijn doorgekomen is me een raadsel maar nu een maand later zijn we closer dan we al waren en is het paleisje bijna zo goed als af. Dat we die weken op onze automatische piloot hebben gedraaid werpt nu zijn vruchten af want werken en verbouwen gaat fysiek echt niet samen. Om te voorkomen dat men ons binnenkort kan opvegen beperken we ons door de weeks met kleine klusjes en pakken we het zware werk in de weekenden. Dat het dan allemaal wat langer duurt is dan ook uiteindelijk de moeite waard want de beste ideeen voor een verbouwing ontstaan tijdens een verbouwing. Met trots kan ik dan ook melden dat het toilet, op het kitrandje na, helemaal af is. Ook de kids kunnen komen logeren want hun kamertjes zijn zo goed als af! Voordat we dan de hal netjes kunnen maken zullen we nog even flink moeten investeren in de badkamer want dat lijkt wel een gebed zonder end met al het werk wat we er al hebben verzet, heel wat bloed, zweet en tranen zijn er gevloeid en nog is het niet klaar. Vooralsnog ziet het er vreemd uit met een douchegedeelte die wel klaar is maar de rest het moet doen met tegels zonder voegen…niet te vergeten een wastafel waar mijn lief zijn jongste zonder trap waarschijnlijk al bij kan. Hopelijk krijgen we dat in het de komende weekenden klaar want ik ben benieuwd hoe lang ik het voor elkaar krijg om de weekenden niet te hoeven werken…..maar dat is een ander verhaal….

Al met al vliegt de tijd, bouwen we ondertussen wat rust in onze kostbare tijd en gaat de strijd met het klussen nog wel een tijdje door. Het einddoel is gelukkig al in zicht en verwachten we rond 1 juni grotendeels klaar te zijn (met een eigen huis ben je nooit echt klaar is mij verteld en de keuken ligt ook nog ergens in de planning)…dan neemt niet het klussen onze tijd in beslag maar het genieten van ons eigen gebouwd paleisje met ons als gezinnetje die er dagelijks weer een feest van maakt. En nu? Eerst een peukie maar weer…..het is aftellen totdat ik lekker naar mijn bedje kan nadat ik met mijn lief koffie heb gedronken, die dan mijn taak als werkpaard over zal nemen tot aan het weekend…

Veel liefs MiMmie

ps: beeldmateriaal zal spoedig volgen als ik weer thuis achter mijn eigen flappie zit…..

Stand van zaken op de planeet

Geplaatst op by
4

Ongeveer anderhalve week geleden kregen wij de sleutel van een huis waar nog heel veel moest gebeuren.
Een woning die in 1970 begon als huurwoning was niet bijster mooi en slim opgeknapt sinds die tijd.
Aangezien ik wel van een uitdaging hou heb ik het toch gekocht met de instelling van: “we zien wel hoe het mooi word”.
Toen ik het kocht was ik alleen, nu niet meer en heb ik er een man bij gekregen die, net als ik wel van een uitdaging houd, minstens zo kritisch is en het liefst alles zelf wil doen, zo goedkoop mogelijk. Om onze relatie maar eens flink onder spanning te zetten besloten we de boel aardig om te gooien en alles wat op te knappen viel maar te doen, zelf! Al snel kwamen we tot de ontdekking dat een nieuwe keuken wel gewenst was maar niet perse direct nodig. Daarom eerst alle andere ruimtes en als laatste de keuken. Dit betekent even kort gezegd dat we prioriteiten moesten stellen. Aangezien een nette, schone keuken voor mij ergens boven aan een lijstje stond ben ik daar mee begonnen om deze leefbaar te maken voor ongeveer een jaar. Dan was dat voorlopig maar even af en konden we al onze aandacht richten op de andere ruimtes.

Na heel wat sloopwerk, van het uithakken van tegels, verwijderen van een douchecabine tot het omver schoppen van een tussenmuur inclusief inbouw kledingkast kwamen er hulptroepen uit Assen die met ons het opbouwen op poten hebben gezet. Nu, anderhalve week later staat de basis er en kunnen we er wonen en het huis leren kennen, om zo nog meer ideeën op te doen en aan te passen zodat het echt naar onze zin afgemaakt kan worden. Ondertussen zijn sommige voorgenomen ideeën al compleet anders maar de bedoeling is dat het mooier word dus het feest begint nu pas echt. De eerste week was er 1 van stress en heel wat ongeduld wat totaal geen zin had en deze week is er een van acceptatie en enthousiasme dat het allemaal best even mag duren omdat geweldige ideeën natuurlijk tijd kosten. Dus voorlopig moet ik maar niet te kritisch zijn op orde, hygiëne en details. De komende week zullen we nog dagelijks naar het oude honk rijden om even te douchen en zo de rest van de spullen te verhuizen. Het blijkt nog een aardige klus om de vloer uit te puzzelen en zo te leggen dat alles tot op de millimeter klopt en dan heb ik het nog niet eens over de droogtijd van lijm etc. Maar het begint eindelijk ergens op te lijken dus het kan alleen maar beter worden. Om een kleine impressie te geven van de puinhoop waar wij nog even in leven hier een kleine rondleiding op beeld.

Zo was het op Maandag 9 april:

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

Zo is het op Woensdag 18 april

Planeetswijziging

Geplaatst op by
6

Ik was de laatste tijd al wat minder actief op weblog maar nu gaat er een periode komen waarin er geen tijd meer over gaat blijven voor weblog.
Het is niet omdat ik het niet wil maar er moet veel gebeuren in een hele korte tijd en dan moeten er prioriteiten gesteld worden.

Uiteraard volgt er nog een verslag van de geweldige vakantie, met foto’s op Gran Canaria met Mamel en zal ik ook uitgebreid verslag doen van hetgeen wat nu mijn aandacht heeft met exclusief foto en film materiaal. Kom dus vooral weer terug en vergeef me dat ik even niet bij anderen op bezoek kan komen en/of mee kan doen aan alle leuke opdrachten en uitdagingen.

Over een paar weken ben ik weer terug op planeet weblog en zal ik weer als de kipper erbij zijn.

Veel liefs Mimmie….

Het loopt zo het loopt…

Geplaatst op by
6


Het leven kan soms raar lopen. Had ik 9 februari nog geen idee hoe lang mijn gedwongen vakantie zou duren, nu ben ik alweer een week aan het werk.
Mijn werkgever kwam ineens (vast niet zijn eigen idee) tot de conclusie dat hij toch wat te voorbarig mensen naar huis had gestuurd waarschijnlijk.
Nog net niet smekend werd ik 2 weken geleden gebeld op mijn DVD dag of ik interesse had om terug te keren. Wel 3 uur bedenktijd, 4 telefoontjes later had ik voor vrijdag erna een gesprek gepland. Nog duidelijk in een dilemma stapte ik de toko binnen en na het gesprek liep ik de toko uit met mijn eigen baan terug, op mijn eigen afdeling maar mocht nog aan niemand vertellen op welke afdeling ik terug zou keren. Loop je daar als stuiterbal over de parkeerplaats met je mobiel in je handen omdat je het van de daken wil schreeuwen. Dus thuis maar een klein feestje gebouwd met mijn lief en vriendinnetje en een fles J&B, hoe mooi kan het zijn? Mijn laatste werkloze dagen waren snel voorbij want maandag mocht ik gelijk weer aan de bak. Dat alles weer bij het oude zou zijn net als voordat ik vertrok was niet helemaal hetgeen wat ik kon verwachten. De groepen jongeren op de afdeling waren grotendeels veranderd dus dat zou betekenen dat ik de komende paar dagen weer een nieuwe groepsleider moest zijn want deze jongens waren natuurlijk niet bekend met mijn grenzen…..GAAN WE WEER!!!!!!!!!!!!!!!!! Na 2 dagen was alles ongeveer weer bij het oude en zit ik nu eigenlijk al weer in mijn werkritme, waar het niet dat ik na vandaag 3 weken vakantie heb en daarna weer helemaal opnieuw kan beginnen! YIHOOOO!!! Kijk er nu al naar uit! Die vakantie bedoel ik dan!

Maar goed, alles komt goed….over 4 weken kan het echte “normale” leventje weer beginnen en voordat ik het weet schrijf ik geïrriteerd over de sleur waarin ik ben beland want sleur neemt nooit zo lang vakantie als ik…..want die word er nou eenmaal niet voor betaald….

Speciaal nummertje

Geplaatst op by
9

Doordat ik veel thuis heb gezeten de laatste tijd, staat mijn radio vrijwel continue aan.
Ik ben geen tv mens. Af en toe las ik een dvd dagje in en kijk ik een serie waar ik vroeger verslaafd aan was. Tegenwoordig kun je van elke serie een dvdbox kopen en dat heb ik dan van 2 series ook gedaan. Charmed en Buffy the vampireslayer is voor mij pure nostalgie en blijft leuk.

Buiten mijn dvd uren op de bank staat vooral skyradio zo hard mogelijk aan, surround nog wel. Tussen 9 en 5 nooit 2 keer dezelfde plaat, al is dat aardig relatief want als je de radio de hele dag aan hebt dan hoor je een aantal nummers wel 3 keer. De laatste weken zijn een aantal nummer me behoorlijk gaan irriteren, terwijl ik ze in het begin erg leuk vond. Zo heb je van Nick en Simon, sterker nu dan ooit (hoe verzinnen ze dat vrolijke deuntje en die tekst die zichzelf herhaalt?), Birdi met Skinny love (Ook al is het meisje nog zo goed, teveel skinny love doet niet altijd goed), Madonna met al haar nummers (iemand van ruim 50+ die klinkt alsof ze in de pubertijd zit, oftewel in een studio kun je alles anders laten klinken maar een fan van Madonna ben ik nooit geweest), Bruno Mars met Marry you (zelfs als hint word ie irritant), Blof met was je maar hier (in het begin nog een beetje ons liedje als mijn lief en ik niet samen waren, maar aangezien we nu praktisch altijd samen zijn klopt het niet meer en laten we eerlijk zijn BLOF? Bahbah!) en als toppunt van irritatie staat toch wel het nummer A-team van Ed Sheeran. Het laatste nummer was een opvolger van Blof, maar het lijkt me niet handig als een nummer van 2 geliefden als irritant word bevonden dus ook dat schip is vergaan (laten we voor het gemak maar even vergeten dat het liedje over een drugsverslaving gaat).

Gelukkig zijn er ook liedjes die vaker voorbij komen en je het liefst de radio nog even harder wilt zetten. Zo komt Bryan Adams regelmatig voorbij met All for love (prachtig liedje maar de JEANS versie vind ik stiekem wel mooier), Adele met Someone Like You (Tja, Adele is gewoon goed!), Michel Telo met Ai Se Ue Te Pego (ik zou toch zweren dat het refrein erg op mijn naam lijkt maar de songtekst zegt toch echt delicia), Gotye ft. Kimbra met Somebody That I Use To Know (Iedereen kan deze wel linken aan iets of iemand) en Jason Mraz met I Won’t Give Up. Het laatste liedje is sinds een paar dagen omgedoopt tot het liedje van mijn lief en ik en de verwachting is dat deze het wat langer uithoud dan zijn 2 voorgangers…..ik kan het dan ook niet laten om erbij te vermelden dat wij bij hele mooie liedjes wel eens als echte verliefde pubers staan te schuifelen in de woonkamer…..echt mijn toppunt van romantiek!

Dus dit speciale liedje verdient een groot plekje in mijn log.

Jason Mraz – I Won’t Give Up

When I look into your eyes, it’s like watching the night sky
Or a beautiful sunrise, well there’s so much they hold
And just like them old stars, I see that you’ve come so far
To be right where you are, how old is your soul

I won’t give up on us, even if the skies get rough
I’m giving you all my love, I’m still looking up

And when you’re needing your space, to do some navigating
I’ll be here patiently waiting, to see what you find

‘Cause even the stars they burn
Some even fall to the earth
We’ve got a lot to learn
God knows we’re worth it
No, I won’t give up

I don’t wanna be someone who walks away so easily
I’m here to stay and make the difference that I can make
Our differences they do a lot to teach us
How to use the tools and gifts, we got, yeah, we got a lot at stake
And in the end, you’re still my friend at least we didn’t tend
For us to work we didn’t break, we didn’t burn
We had to learn, how to bend, without the world, caving in
I had to learn what I got, and what I’m not and who I am

I won’t give up on us, even if the skies get rough
I’m giving you all my love, I’m still looking up, I’m still looking up
I won’t give up on us, God knows I’m tough, he knows
We got a lot to learn, God knows we’re worth it

I won’t give up on us, even if the skies get rough
I’m giving you all my love, I’m still looking up

Deze kan dan ook niet ontbreken!

JEANS – All for love

WE 300: Belasting

Geplaatst op by
20

Leuker kunnen we niet het maken, wel makkelijker.

Daar begint het geouwehoer al! Wie, in vredesnaam heeft dit verzonnen? Is het degene die de instantie van roze en blauwe enveloppen heeft bedacht (die moet zijn eigen idee toch op zijn minst leuk hebben gevonden of een makkelijke manier om geld te verdienen)? Of is het degene die het leuk vond om met roze en blauw, het onderscheid in de categorieën van te betalen bedragen te maken, om het gemakkelijker te maken (Ik neem maar even voor het gemak aan dat de vergelijking met een geboorte iedereen opvalt, waarin de kleur van de muisjes het onderscheid maakt in het resultaat)? Ik ken voornamelijk de enveloppen over te betalen bedragen gaat want het te ontvangen bedrag is meestal weggelegd voor een heel select clubje mensen, waar ik zelden bij hoor, tenzij het om 1 euro gaat (Nou vraag ik je toch?, ze vinden het leuk om te pesten!). Niet dat ik ondankbaar wil zijn voor die ene euro want eerlijk is eerlijk, het zijn toch 2,1 blikjes cola light, bij de Appie wel te verstaan! Een bakje koffie bij een tankstation kost zelfs meer! Elk jaar rond deze tijd word er weer volop reclame gemaakt over een actie die iedereen moet uitvoeren om die mensen hun baan gemakkelijker te maken (kijk, daar heb je hem weer…). Ik ben er overigens nog steeds niet uit wat ik nou gemakkelijker vind, de analoge of de digitale versie. Het zijn de vragen die ze stellen waardoor ik me o.a. iedere keer afvraag of mijn IQ van 126 wel klopt. Hoe doen de mensen het met een lager IQ is mijn volgende vraag. Maar goed, het is niet zo dat klagen in mijn bloed zit want mijn salaris word vooralsnog door hen betaald en dat vind IK wel leuk!

Veel liefs MiMmie, die deze keer wel het meest voor de hand liggende onderwerp heeft benut….ook een keer leuk!

WE 300 is een uitdaging van PLATO….ook meedoen of nog meer lezen? Ga ook kijken bij PLATO!

Amsterdoomed

Geplaatst op by
9

Amsterdam…..voor velen niet meer dan de hoofdstad van ons koude kikkerlandje.
De ene kent het wat beter dan de ander, sommigen vinden het geweldig, terwijl sommige anderen het niet bijzonder vinden. Dan heb je nog een categorie die er liever niet komen. Die laatste groep, daar ben ik er 1 van. En dan is mijn beschrijving nog zacht uitgedrukt!

Het begint al op het moment dat ik de snelweg op rijd vanuit het rustige Brabant. Gegarandeerd, als ik naar Amsterdam rijd krijg ik te maken met file, ongeacht welk tijdstip! Op zich is dat geen ramp, dit komt overal voor en met goeie muziek (in dit geval een mix van 5 jeans seizoenen door elkaar, met een hele hoop herinneringen), wat cola, mijn mobieltje en wat peukjes kom ik die tijd wel door. Tussendoor wat luidkeels meeblèren en er achter komen dat ik niet alles woord voor woord en noot voor noot meer herken is dan nog wel grappig (de mensen die me vragend aankijken in het voorbij rijden zullen zich afvragen wat er zich in de auto afspeelt waarschijnlijk). Dit zal mijn humeur nog niet zozeer kunnen beïnvloeden. Maar dan…zien we het blauwe bordje met in een wit vlakje: Amsterdam (werkelijk, het is net of ik het in Keulen al hoor donderen, mijn haren gaan gelijk recht overeind staan en mijn verstand gaat naar standje 0 en mijn blik op oneindig, ik denk: GAAN MET DIE BANAAN, doen wat ik moet doen en zo snel mogelijk weer weg!)

Nadat ik 2 weken geleden al met vriendjelief een wasdroger was gaan halen in Amsterdoomed en blij was dat ik niet hoefde te rijden, kwam Mamel eergisteren nogal ad hoc, zoals dat wel vaker gebeurt en ook meestal wel kan, met het idee om naar Artis te gaan. Uitjes naar dierentuinen zijn altijd leuk, zeker als ik de dierentuin nog niet ken dus dacht ik “dat heb ik er wel voor over” en stapte ik gisteren weer met frisse moed in mijn mazdaatje.

Met de zon buiten mijn auto, in mijn hoofd en het eerdergenoemde waslijstje aan benodigdheden voor een langere autorit dan even naar de Lidl, volgde ik keurig mijn Tom Tom en liet me nog vrij ongeïrriteerd Amsterdam in loodsen. Dit was al snel gedaan toen ik zag dat mijn tank nog net niet het rode lampje liet branden en mijn Tom Tom schijnbaar niet wist waar de voorkant van de dierentuin was. Een dierentuin van alle buitenkanten zien, smalle straatjes waarin je dan ook nog eens achter een vuilniswagen zit (die natuurlijk net op dat moment alle containers moet legen) en een bijna lege tank, zonder tijd of kans om te tanken werkt dan niet heel goed op mijn gemoedstoestand. Gelukkig ben ik niet gauw een paniekschaap en inmiddels redelijk goed in schietgebedjes, kwam ik even later toch aan bij de parkeerplaats van Artis, waar ik bijna een hartverzakking kreeg toen ik de prijs zag voor het parkeren per uur zonder een bezoek aan de dierentuin. Maar liefst 27 euro per uur moest het kosten om je auto daar onbeveiligd op een open terrein weg te zetten om even het centrum in te gaan! Gelukkig was de entree en parkeerkaart voor 2 een stuk goedkoper dan 2 uurtje parkeren! Na het gebruikelijke opstart ritueel en met de camera’s in de aanslag (laten we vooral de zon in de lucht niet vergeten, die zich even achter de wolken had verstopt) zette de dag zich voort. Na al de dierentuinen die we al hadden vastgelegd op beeld was Artis (bekend als oudste dierentuin in Nederland) toch wel een tegenvaller. Beelden bekleed met groene aanslag, dierenverblijven naar ons inzicht veel te klein en dieren die er niet erg gelukkig uitzagen door dwangneurotisch gedrag wat ze lieten zien. De hoop is nu wel gevestigd op de verbouwingen die er blijkbaar wel plaatsvinden aangezien er her en der gebouwd en verbouwd werd. Niet dat deze hoop genoeg is om me ooit nog een keer naar Artis te laten leiden door het chaotische Amsterdoomed. Met een grote portie geluk en liefde zijn er toch nog wonderbaarlijke leuke plaatjes overgebleven vanuit Artis. Hier volgen er maar enkele, de rest is terug te vinden op mijn picasa.

Goed, met klagen over Amsterdam kan ik waarschijnlijk meerdere logs vullen maar veranderen zal het waarschijnlijk nooit. Dat dit het toonbeeld moet zijn van Nederland is erg jammer (Nederland is volgens mij veel dan dat!) maar ik kan genoeg redenen bedenken waarom het nou eenmaal zou is. Aangezien de Nederlandse regering (nog meer voer voor een verhaal!) zich ook niet druk lijkt te maken om het volk, is het druk maken om onze hoofdstad zo zonde van de tijd….en aangezien het weekend al kort genoeg is, richt ik me wel weer op mijn keuken en badkamer….*ZUCHT*


Veel liefs Mimmie

Moeder-dochter dag in vertraging…..

Geplaatst op by
12

Ik kan me nog herinneren dat Mamel en ik afspraken om maandelijks naar een zoo te gaan. Niet dat het weer mee zat maar ook mijn agenda lijkt een stuk voller nu ik geniet van het werkloze leven. Schijnbaar draait mijn hoofd overuren omdat mijn taken lijstjes dagelijks langer lijken te worden.
Niet dat het zulke grote taken meer zijn…die heb ik gelukkig grotendeels achter de rug (laten we het vooral nog niet verder over de verbouwing en verhuizing hebben). Ik heb het dan over het uitzoeken en sorteren van alles wat er hier in huis staat en wat ik wel en niet meeneem, met als resultaat iets van 25 advertenties op marktplaats! Probeer die er dan maar eens even snel op te zetten met een trage internetverbinding met het tempo van een schildpad die mank loopt.

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk weer zover en niet al te koud in dierentuin Rhenen. Net als onze monden stonden onze camera’s niet heel veel stil en dat heeft weer een aantal leuke plaatjes opgeleverd.

De rest van de collectie is uiteraard terug te vinden op mijn picasa.
Weer van alles op de hoogte en met aardig koude klauwen zijn we nog bij medelogger Hanneke op kraamvisite geweest om Rizzo te bewonderen die het volgens ons ook niet heel erg vond om nieuwe mensen te leren kennen.

Verder geloof ik dat mijn lief en ik dit weekend EINDELIJK tot bepaalde keuzes zijn gekomen voor wat betreft de keuken. We zijn toch maar even naar Zoeterwoude gereden om te kijken bij Bemmel en Kroon want mijn lief dacht dat deze zaak mij misschien nog wel even gekker zou kunnen krijgen met betrekking tot al die opties waar ik nu toch al niet uit kon kiezen. Had hij even niet zien aankomen dat Bemmel en Kroon misschien wel onze oplossing kon zijn! De eerste de beste keuken die we tegenkwamen, was ook de laatste waar we bleven plakken….alles er tussen in liepen we aardig snel voorbij omdat we beide keuken nummer 1 maar niet konden vergeten. Erg gemakkelijk als de smaken van ons beide niet heel erg uiteen liggen. Al met al weten we nu dus wat voor kasten we willen, welke grepen en welk werkblad. Omdat deze keuken “ietsje” buiten het budget ligt gaan we nu even puzzelen en schrappen hoe we toch deze stijl keuken in de ruimte gaan passen en meten. We zijn gelukkig weer een stap verder en dichterbij ons droompaleis, wat nu wel sneller dichterbij lijkt te komen…..dus laten we nog maar heel even niet nadenken hoe we in vredesnaam alle rommel moeten verhuizen….want als ik daar aan denk…….Mi AuW!

Ow ja, aangezien ik al een paar keer mijn nieuwe liefde heb genoemd is het misschien wel zo eerlijk ook een foto te plaatsen…niet dat ik geloof dat hij daar zelf heel erg enthousiast van word…maar ja, hij wil mij gek maken met keukens dus dan noem ik dit maar een bijwerking van die gekte in mijn hoofd….meet Remy!

Veel liefs….
Mimmie..